شهر بی شهید!

امروز دلم گرفته بود از این شهر غریب

از این محل بی شهید

زدم بیرون شاید یک ساعت راه رفتم

با خودم گفتم کاش این محل رو می شناختم یا اینکه شهیدی داشت

نمی دونم راهبر مسیر که بود که گاهی به چپ و گاهی به راست می رفتم

یک جا نشستم

به عکس شهید جهانی نگاه کردم دلم گرفت

در خودم فرو رفتم آنقدر که حتی تغزل های آن دخترک مست هم توجهم را جلب نکرد

نمیدانستم دقیقا از کدام مسیر آمده ام، با خود گفتم لابد تا صبح دنبال خانه باید بگردم که یکدفعه چشمم به تابلوی مقبره الشهدا افتاد

باقی اش را حال نوشتنی نیست

اینکه ۸ نفر بودند که در سالروز شهادت امام رضا آمده بودندنشانه ای از دوست بود، دوستی به نام رضا